Bir kere ben fotoğraf severim. Fotoğraf her zaman her yerde çekilebilir. Eski bir arkadaşınla buluştuğunda, yolda yürürken, kampa giderken, otobüste sıkılırken, sokak kedisi severken ya da ağacın şeklini beğendiğinde kızı güzel gördüğünde, ilginç bir tabelaya rast geldiğinde… Gece gündüz ve de bütün yıll !! Gel gelelim ki video çekmek için bir kurgu ya da bir konuşma ya da bir aktivite gerekir ki izlemeye değsin.

Fotoğrafı çeken kişi kendi gözünden dünyayı nasıl gördüğünü gösterir. Bu da herkes tarafından bakılan bir objeye kimin nasıl baktığını anlamamızı sağlar. Bir insanı oturtur dört kişiye çek dersin ve her biri apayrı kareler yakalar. Ama video da bu bakış açısı farkı bu kadar net değildir.yani fotoğraf biraz da yetenek işidir. 

Fotoğraf nostaljidir. Tab ettirir albüme koyarsın aklına geldikçe bakarsın. Çerçeveye koyar bir yere asarsın her baktığında o günü anımsarsın. Fakat videoları sürekli el altında ya da duvarları süslemek için kullanamazsın.

Fotoğraf unutulmayandır, saklanan sevilendir. Değerlidir.

Videoları da seviyoruz ama bu böyle…

Bu konuda benim yazacaklarım da bu kadardır. Peki ben kim miyim ??

Yeni guburuk !!=))

Hoş geldim ve siz de yazılarımı okumaya hoş geldiniz.

This entry was posted on Sunday, August 16th, 2009 at 20:00 and is filed under 17. Hafta - Fotoğraf vs Video. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.